Dragon Quest: Journey of the Cursed King to ósma już część sagi Dragon Quest. Niestety byÅ‚a to moja pierwsza styczność z seriÄ…, dlatego też grÄ™ zrecenzujÄ™ z mojego punktu siedzenia, a nie hardkorowego fana serii.

Grafika to jak dla mnie jeden z najmocniejszych elementów tej pozycji. Do czynienia mamy z Å›licznym i kolorowym cellshadingowanym 3D peÅ‚nym miÅ‚ych dla oka detali i krÄ…gÅ‚oÅ›ci. Postacie sÄ… bardzo starannie wykonane i bogate w animacje, miasta sÄ… żywe i peÅ‚ne ciekawostek, otwarte tereny bogate w przyrodÄ™ nieożywionÄ… i trochÄ™ mniej w tÄ… bardziej ruchomÄ…. Trzeba siÄ™ sporo nachodzić żeby trafić na krowÄ™, lisa albo ptaszka (który nie potrafi latać), wtedy też możemy podziwiać piÄ™knie zrealizowany cykl dnia i nocy. No i Jessica jest miÅ‚a dla oka. Niestety nie ma róży bez kolców i gra lubi przymulić w otwartym Å›wiecie, lub podczas walki z wiÄ™kszÄ… iloÅ›ciÄ… przeciwników.

Muzyka jest caÅ‚kiem niezÅ‚a, parÄ™ kawaÅ‚ków wpadÅ‚o mi w ucho, a podstawowy motyw podczas walki zaczÄ…Å‚ mnie irytować dopiero po kilkudziesiÄ™ciu godzinach. Gra jest częściowo zdubbingowana, a aktorzy dobrze dobrani, choć czasami sÅ‚ychać, że gÅ‚ówne postaci podkÅ‚adajÄ… też gÅ‚os niektórym trzecioplanowym. ZwrócÄ™ jeszcze uwagÄ™ na jednego z aktorów, który graÅ‚ bardzo charakterystycznÄ… i dość ważnÄ… postać jak kastrat. DoszÅ‚o do tego, że każda cutscenka z tÄ… postaciÄ… koÅ„czyÅ‚a siÄ™ dla mnie maÅ‚Ä… traumÄ…, ale już nie wyobrażam sobie żeby mogÅ‚o być inaczej.

Pod wzglÄ™dem fabularnym Dragon Quest 8 jest co najwyżej Å›rednia. Po poczÄ…tkowej dezorientacji można szybko przewidzieć, co ma siÄ™ wkrótce wydarzyć. W wielkim skrócie: Å›cigamy zÅ‚ego maga, który rzuciÅ‚ klÄ…twÄ™ na tytuÅ‚owego króla i jego córkÄ™, potem tak z rozpÄ™du ratujemy Å›wiat, gramy jeszcze z dwie godzinki i odkÅ‚adamy grÄ™ na póÅ‚eczkÄ™.

MyÅ›lÄ™ że najwyższy czas przejść do mechaniki gry, a ta jest wielce retro, lecz zwolnijmy trochÄ™ i zaÅ‚atwmy to jak trzeba. GrÄ™ przechodzimy kierujÄ…c gÅ‚ównym bohaterem robiÄ…c to, co powinien robić gÅ‚ówny bohater: rozmawiajÄ…c z przypadkowymi przechodniami, dewastujÄ…c domy bezbronnych staruszek w poszukiwaniu zÅ‚ota i przedmiotów, czytajÄ…c książki oraz walczÄ…c z potworami, o czym za chwilÄ™. Od czasu do czasu dane jest nam pokierować także naszym myszo-chomikiem (nic mi nie wiadomo o tym czy jest kosmiczny czy nie) oraz królem Trode. Walki rozpoczynajÄ… siÄ™ na trzy sposoby: poprzez wdepniÄ™cie w mocniejszego przeciwnika, rozpoczÄ™cie cutscenki przed walkÄ… z bossem (zwykle można przewidzieć, kiedy taka bÄ™dzie miaÅ‚a miejsce i siÄ™ przygotować) lub starożytny random encounter, czyli potwory znikÄ…d.

Walki toczone sÄ… w trybie turowym – wydajemy polecenia i nasza dzielna drużyna atakuje przeciwników grzecznie ustawionych w rzÄ…dku, wedÅ‚ug kolejnoÅ›ci ustalonej przez wspóÅ‚czynniki i odrobinÄ™ przypadku. Oprócz klasycznych poleceÅ„ z grupy atak, obrona, przedmiot, ucieczka, czar dostaliÅ›my do dyspozycji także dwa nowe, czyli nastraszenie przeciwnika, które przydaje siÄ™, gdy nie chce nam siÄ™ walczyć z dużo sÅ‚abszymi wrogami, oraz wkurzanie siÄ™, które zwiÄ™ksza naszÄ… siÅ‚Ä™ w nastÄ™pnej turze. Podobnie jest w przypadku statusów, gdzie oprócz tych caÅ‚kowicie już oklepanych typu zatrucie, sen czy oÅ›lepienie mamy też zauroczenie, oraz grupÄ™ statusów wyÅ‚Ä…czajÄ…cych danÄ… postać z walki na jednÄ… turÄ™, przykÅ‚adowo drgawki z odrazy, stracenie równowagi z szoku na widok Yangusa wymachujÄ…cego przed nosem gatkami lub „zarażenie” taÅ„cem. Oprócz wymienionych, celowych akcji jest także szansa, że potwory zagapiÄ… siÄ™ na JessicÄ™ i zapomnÄ… co miaÅ‚y zrobić.

Po przegranej walce zostajemy teleportowani do ksiÄ™dza, u którego ostatnio siÄ™ spowiadaliÅ›my tracÄ…c poÅ‚owÄ™ naszego zÅ‚ota, lecz nie tracÄ…c zdobytego doÅ›wiadczenia i przedmiotów. W przypadku wygranej dostajemy doÅ›wiadczenie, zÅ‚oto oraz okazyjnie przedmioty. Podczas awansu zostajÄ… nam automatycznie przydzielone nowe statystyki i kilka punktów do wydania na specjalizacjÄ™ w okreÅ›lonym rodzaju broni. Gdy mamy wysoki poziom specjalizacji dostajemy dodatkowe umiejÄ™tnoÅ›ci oraz bonus do obrażeÅ„.

No dobra, jak dotÄ…d wszystko oprócz grafiki jest co najwyżej dobre, a elementy które mogÄ… przykuć na dÅ‚użej wykazujÄ… wyraźne braki, co zatem sprawiÅ‚o że spÄ™dziÅ‚em z Dragon Quest: The Journey of the Cursed King dobre 80 godzin? Odpowiedź brzmi: bezczelny, zboczony humor. Ta gra mogÅ‚a by spokojnie konkurować z Larrym jeÅ›li chodzi o ilość dwuznacznych gagów, zaczynajÄ…c od rozmów z najmÅ‚odszymi, przez poÅ‚owÄ™ rozmów z wÅ‚aÅ›cicielem areny i istnieniem instytucji dla panów o nazwie „Le PufPuf”, gdzie pewna bardzo miÅ‚a pani robi nam... PufPuf.

Podsumowując Dragon Quest: The Journey of the Cursed King to piękna gra z niezłym soundtrackiem i staroszkolnym gameplayem, przeciętną fabułą, nadrabiająca jej braki wyśmienitymi dialogami. Moim zdaniem, jeśli lubicie albo chociaż trawicie jRPG, warto się nią zainteresować, choćby ze względu na śmiesznie niską cenę.

Dragon Quest: The Journey of the Cursed King [PAL]Gameplay