Na tym świecie pewne są tylko śmierć i podatki. A na RetroAge coroczne opłaty za serwer i domenę…

„Dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie”. Awarie, wypadki, katastrofy — każda z tych sytuacji uruchamia ten sam mechanizm: trzeba wskazać winnego i jeśli to możliwe, ukarać go. Co jednak zrobić, gdy za tragedią nie stoi jedna osoba, lecz cały system?

Zbliża się 25 kwietnia 1986 roku – termin planowanego wyłączenia reaktora czwartego bloku Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. W związku z tym przygotowywano się do kolejnego testu turbiny generatora energii elektrycznej na wypadek sytuacji awaryjnej. Zastępca głównego inżyniera obiektu – Anatolij Diatłow, posiada autorski program eksperymentu, pod którym znajdują się podpisy kierowników poszczególnych działów bloku, naczelnego inżyniera – Nikołaja Fomina oraz dyrektora Wiktora Briuchanowa. Uzgodnienia z organizacjami zewnętrznymi leżały w kompetencjach zarządu elektrowni.

Początek maja 1986 roku miałem wtedy sześć lat więc dokładnej daty po prostu nie pamiętam. Wracałem do domu na rowerze wraz z rodzicami i młodszym bratem od babci. Na trasie zatrzymała nas znajoma pielęgniarka, która poleciła nam udać się do gminnego ośrodka zdrowia, gdzie mieliśmy z bratem otrzymać jakiś preparat ochronny, który dzień później miał być podawany dzieciom w szkołach i przedszkolach. Samego momentu, jak i smaku płynu Lugola (na szczęście) nie pamiętam, jednakże z tego okresu utkwiło mi w głowie jedno złowrogie słowo – „Czarnobyl”.

Co można powiedzieć o wojskowych stacjonujących w Zonie? Często nie dotrzymują słowa, nadużywają alkoholu, aczkolwiek ciężko ich przekupić butelką wódki lub banknotami - prawdopodobnie dlatego, że zazwyczaj najpierw otwierają ogień, a dopiero później ewentualnie pytają:  „kto?” i „co?”. Dlatego też pewnym zaskoczeniem może wydawać się fakt, iż głównym bohaterem S.T.A.L.K.E.R. Zew Prypeci jest major SBU – Aleksander Diegtiariow.

Wraz z upadkiem Związku Radzieckiego zakończyła się błyskotliwa kariera reaktorów RBMK. Do tego czasu w ZSRR wybudowano 5 elektrowni jądrowych, w których pracowało 17 reaktorów tego typu, a ostatnią jednostkę RBMK uruchomiono w październiku 1990 r. na trzecim bloku Smoleńskiej Elektrowni Jądrowej. Od tego czasu jedynymi uruchamianymi na terenie Rosji reaktorami jądrowymi są opracowane w połowie lat ’60 ubiegłego wieku jednostki WWER. W tym miejscu możemy zadać sobie pytanie – dlaczego wcześniej przegrywały one rywalizację ze swoim sławnym konkurentem?

Jest rok 50 przed nową erą. Cała poświęcona grom retro część internetu została podbita przez streamerów… Cała? Nie! Jedna osada, zamieszkana przez nieugiętych redaktorów RetroAge, wciąż stawia opór zarazie.

Port pierwszego Double Dragon został całkiem sprawnie przeniesiony z NES-a na Game Boya. Pomimo ograniczeń sprzętowych wersja na przenośną konsolę Nintendo wiernie oddawała klimat i mechanikę znane z konsoli stacjonarnej oraz automatów arcade. Nic więc dziwnego, że przy okazji premiery sequela można było oczekiwać podobnego podejścia. Tym większe było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że Double Dragon II na Game Boya to zupełnie inna gra niż jej odpowiedniki z NES-a i salonów gier. Pytanie tylko: czy to źle?

Jajka z niespodzianką od Segi, brzmi jak prawdziwie fascynująca przygoda przy której Mario może się schować do rury. Specjalnie dla Was testujemy zatem jajka wyprodukowane przez włoską firmę Luigi Zaini S.P.A. (z Mediolanu) z długoletnimi tradycjami sięgającymi aż 1913 roku. Sega plus Zaini, czy coś może pójść nie tak?

Wreszcie można powiedzieć prawdę: za sukcesami polskiego gamedevu nie stoją wyłącznie talent, ciężka praca i silniki graficzne. Kluczowym czynnikiem jest… tradycyjna kuchnia. Tak, dobrze czytacie. Gdyby nie pierogi, bigos i schabowy, polskie gry wyglądałyby dziś jak niedopieczone naleśniki – niby są, ale czegoś brakuje.