Missile Command

W czasach, gdy komputery Atari ST dopiero zdobywały serca graczy, Missile Command przypominało, że nawet bez kosmicznej grafiki można się pocić z emocji przed monitorem. Rok mniej więcej 1986, a na ekranie wojna totalna: z nieba lecą rakiety, miasta drżą, a ty – dowódca ostatniej linii obrony – masz tylko kilka wyrzutni i modlitwę, żeby zdążyć przed katastrofą.

Gra jest prosta jak konstrukcja pocisku. Klikasz, żeby odpalić rakietę przeciwrakietową, starasz się przewidzieć tor lotu wrogich pocisków i liczysz, że eksplozja zniszczy je w powietrzu. Oczywiście w praktyce to nie jest takie łatwe. Już po kilku minutach ekran zamienia się w świetlny chaos, wszystko wybucha, a ty desperacko próbujesz ocalić ostatnie pikselowe miasto.

Na Atari ST gra wyglądała całkiem przyzwoicie – jak na połowę lat 80. Grafika była czytelna, a kolorowe wybuchy naprawdę robiły klimat. Można było grać zarówno w trybie kolorowym, jak i na monitorze monochromatycznym, i w obu przypadkach efekt był zaskakująco przyjemny. Sterowanie to inna historia: myszka dawała świetną precyzję i pozwalała poczuć się jak prawdziwy operator systemu obronnego, ale joystick… cóż, powiedzmy, że był bardziej narzędziem dla ludzi o anielskiej cierpliwości. W późniejszych rundach, gdy tempo robiło się mordercze, joystick zwyczajnie nie nadążał za chaosem na ekranie.

Mimo prostoty, Missile Command potrafi wciągnąć jak mało która gra z tamtego okresu. Mechanika jest banalna do zrozumienia, ale trudna do opanowania – i właśnie to w niej najbardziej uzależnia. To ten typ gry, w której mówisz sobie: „jeszcze tylko jedna fala” i po pół godzinie zastanawiasz się, gdzie zniknął wieczór. Każdy udany przechwyt daje satysfakcję, każda porażka – frustrację, ale taką zdrową, w stylu klasycznych automatów.

Nie wszystko jednak jest idealne. Po pewnym czasie zaczyna brakować różnorodności – miasta wyglądają podobnie, fale wrogich pocisków różnią się głównie prędkością, a nowych elementów rozgrywki raczej się nie doczekasz. To gra, która nie udaje, że jest czymś więcej – ma być prosta i wymagająca, i dokładnie taka jest. Niestety, Atari ST przy większym zamieszaniu potrafi też lekko zwolnić, co w grze o refleksie nie jest najlepszą wiadomością. No i nie licz na żadne dodatki – żadnych trybów, multiplayera czy opcji do odblokowania. Po prostu Ty, rakiety i nieunikniony koniec świata.

Mimo tych ograniczeń Missile Command na Atari ST ma w sobie coś, co trudno dziś odtworzyć – czysty, nieprzetworzony stres rodem z automatów. To świetna gra na krótkie sesje, idealna na moment, gdy chcesz się oderwać i sprawdzić, czy Twój refleks nadal coś potrafi. Nie jest to tytuł, do którego wraca się codziennie, ale raz na jakiś czas potrafi przywrócić ten znajomy dreszczyk, który pamiętamy z czasów, gdy każda gra była wyzwaniem, a każdy punkt – powodem do dumy.

Screenshoty

Zdjęcia/Skany

Gameplay