„Siała baba mak, nie wiedziała jak. Dziadek wiedział, ale siedział – dostał dziesięć lat”. Na szczęście produkcja gier nie jest (jeszcze) nielegalna i wystarczy mieć jakieś pojęcie w temacie komputerowej grafiki, muzyki oraz programowania aby stworzyć hit i zarabiać pieniądze. W przypadku braku jednej lub kilku z wymienionych umiejętności, możemy wykorzystać np. bardziej ogarniętych znajomych. Oczywiście pozostają jeszcze takie detale jak pomysł, grywalność itp. ale w tu możemy wzorować się na innych wydanych wcześniej przebojach, podobnie jak autorzy gry „Kernaw” inspirowali się kultowym w kręgach użytkowników 8bitowych komputerów Atari tytułem „Draconus”.

Salony Arcade – świątynie gier, występujące u nas najpierw w postaci barakowozów, lub wydzielonych miejsc na dworcach autobusowych i kolejowych. To tam, ciężko zdobyte złotówki zamienialiśmy na błyskawicznie znikające we wrzutnikach żetony. Po pewnym czasie na domowe konsole i komputery trafiały różnej jakości konwersje automatowych hitów – zazwyczaj zaliczające cięcia w obszarze oprawy audio-wizualnej a także płynności rozgrywki. Zdarzało się również, iż „konwersja” z odpowiednikiem arcade wspólny miała jedynie tytuł. Dziś, automaty arcade najczęściej znajdziemy w dedykowanych im muzeach, a w domowych zaciszach w klasyczne tytuły możemy zagrać wykorzystując konsolki Evercade oraz cartridge z dedykowanej automatom fioletowej serii – takich jak na przykład Jaleco Arcade 1.

Sport – najpopularniejsza forma rozrywki na świecie? Setki dyscyplin uprawianych przez miliardy ludzi, zarówno amatorsko jak i zawodowo. Ulubione zawody, zawodnicy, drużyny… Nie bez powodu jedną z pierwszych gier video zatytułowano „Tennis for Two”, a na pierwsze domowe konsole trafił tenis w postaci gry „Pong”. Wraz z rozwojem elektroniki, pod domowe telewizory trafiały coraz lepsze maszynki a wraz z nimi bardziej rozbudowane tytuły sportowe. Na przykład na konsoli Toshiba Visicom po zakupieniu cartridge „Sports fan” jeden lub dwóch graczy mogło zmierzyć się w meczu Baseballa oraz zawodach Sumo.

W czasach, gdy komputery Atari ST dopiero zdobywały serca graczy, Missile Command przypominało, że nawet bez kosmicznej grafiki można się pocić z emocji przed monitorem. Rok mniej więcej 1986, a na ekranie wojna totalna: z nieba lecą rakiety, miasta drżą, a ty – dowódca ostatniej linii obrony – masz tylko kilka wyrzutni i modlitwę, żeby zdążyć przed katastrofą.

Boomerang Kid znany w naszym kraju głównie ze składanki Złota Czwórka na Pegasusa, a na zachodzie z Quattro Adventure na NESa, to dość klasyczny zręcznościowy jednoekranowiec. Na gracza czeka przygoda jakich wiele, ot musimy pozbierać wszystkie bumerangi na planszy aby przejść dalej. Kto jednak myśli że będzie to proste zadanie, to nawet nie zdaje sobie sprawy w jak wielkim jest błędzie albowiem w tym przypadku umiejętności i cierpliwość gracza zostaną wystawione na zupełnie nowy poziom.

Święta, święta, święta... Czas dobroci, miłości i rodzinnych spotkań. No właśnie - rodzinne spotkania i wkurzający kuzyn Karol! Normalnie zaliczył by strzała w czapę albo kopa w okolice gdzie plecy tracą swoją szlachetną nazwę, ale (jak zwykle jest jakieś "ale") istnieje ryzyko, że spasiony brodacz nie przyniesie prezentów. Na szczęście jest jeszcze Sega Mega Drive, więc można Karolka podręczyć w Street Fighterze... A czy Wy macie jakieś świąteczne historie związane z tą grą?

„Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie” – nuciłem sobie z nadzieją w głosie, kończąc moją przygodę z grą Defender na Atari 2600. Konfrontując się z tym okropnym portem, czułem tak olbrzymi niedosyt i niesmak wynikający z jego bolączek, że musiałem zagrać w lepsze, bardziej dopracowane wydanie. Pierwsze, co przyszło mi do głowy, to odpalenie wersji wydanej na bardziej zaawansowane technicznie Atari 5200. W końcu mocniejszy sprzęt powinien lepiej sobie poradzić z wydaną na automaty grą. Poza tym – gorzej być już raczej nie mogło.

Opracowanie uniwersalnego wgrywadełka oprogramowania dla konsol SNES/Super Famicom nie jest łatwym zadaniem, a fakt ten jest spowodowany mnogością i skomplikowaniem układów dodatkowych montowanych w części cartridge z grami przeznaczonymi dla tych konsol. Obecnie najlepiej lecz nadal nie idealnie z tego zadania wywiązuje się opracowany przez ikari_01 projekt SD2SNES(PRO), który jeszcze około 10 lat temu udostępniony był na warunkach „open source”. Swoje wersje cartridge produkowali przede wszystkim uznany w naszym retro-światku krikzz oraz niezliczona ilość chińczyków sprzedających swoje produkty za pośrednictwem Aliexpress. Gdy po pewnym czasie okazało się, że za produkty z oznaczeniem „SD” będącym skrótem od „Secure Digital” należy opłacać coroczną licencję w wysokości 2500$ zmieniono nazwę urządzeń na „FX PAK (PRO)”. Aktualnie cartridge z „błogosławieństwem” od ikari_01 zakupicie jedynie od krikzza w cenie 229$, natomiast Chińczycy swoje wariacje na temat projektu z przed jego zamknięcia oferują w cenach od około 95$. Powstaje pytanie – skąd taka różnica?

Nie bez powodu zdecydowana większość konsol pozwala na obsługę przynajmniej dwóch kontrolerów. Bijatyki, strzelanki, wyścigi, gry sportowe… – niesamowicie zyskują na grywalności w przypadku możliwości konfrontacji z żywym przeciwnikiem. W tym miejscu nie ma się co oszukiwać – nawet najbardziej zaawansowany model Ej Aj, czy też znajdujący się po drugiej stronie globu sieciowy No Nejm nie mogą się równać z rywalem którego można podczas rozgrywki szturchnąć, kopnąć, rozśmieszyć, czy też w inny sposób wyprowadzić z równowagi. Mimo ubogiej biblioteki gier, pozycje przeznaczone dla dwóch graczy znajdziemy również na konsoli Toshiba Visicom COM-100. Zapraszam na niezwykle emocjonujące potyczki matematyczne.

Jest późny wieczór na Księżycu. Samotny kosmiczny, policyjny łazik patroluje Sektor Dziewiąty tego naturalnego satelity Ziemi. Uzbrojony w dwa działka — jedno strzela na wprost, drugie pionowo do góry. Po co jednak patrolować ten srebrny glob, na którym nikogo nie ma, i do kogo strzelać, skoro nikt Księżyca nie atakuje? No właśnie — nie do końca tak jest.